Günther musiał być człowiekiem dość przenikliwym, bo już w omawianym czasie zauważył coś, co niedługo stało się faktem: że Ligota rozkwita dzięki inwestycjom przemysłowym, że można tę miejscowość już teraz uważać za przyszłe przedmieście Katowic i że te okoliczności są dla niego decydujące w sprawie zaangażowania się w budowę. Dokładnie tak to ujął w marcu 1899 r. w piśmie do zarządu dóbr książęcych w Pszczynie, z którym chciał dogadać kwestię dzierżawy działki pod planowaną inwestycję. Napomknął też dyplomatycznie, że od wielu już lat kupuje książęce piwo z tyskiego browaru i ten sam napitek będzie lał w nowym lokalu, a ponadto w październiku roku 1898 dostał od właściwej do tych spraw komisji powiatowej w Pszczynie zezwolenie na prowadzenie działalności hotelarskiej
i gastronomicznej.
Książę Hans Heinrich XV von Hochberg (ten od Marii Teresy Cornwallis-West, czyli Daisy) i jego dyrektor generalny, Gustaw Weiblich, nie namyślali się chyba zbyt długo, bo już 27 czerwca 1899 roku podpisali umowę. Zaznaczono
w niej, że Günther ma w pobliżu ligockiego dworca kawałek ziemi na własność, a od Jego Wysokości będzie dzierżawił tę część, na której powstanie ogród i park. Strony umawiały się na 10 lat, od 1 października 1899 do 1 października 1909, z możliwością wypowiedzenia pod określonymi warunkami. Dzierżawiony obszar obejmował ponad dwa hektary, a roczny czynsz – 976 marek, płaconych kwartalnie. Cały paragraf poświęcono wyszynkowi: książę zadbał o swoje interesy w ten sposób, że zobowiązał dzierżawcę, aby ten na własnej i książęcej części nie lał żadnego innego jasnego piwa jak tylko piwo z książęcego browaru w Tychach, a z ciemnych piw – tylko warzone w Bawarii. Kara za przekroczenie tego paragrafu miała być surowa: 100 marek za każde nadużycie, a w ostateczności – wypowiedzenie umowy. Uprzedzając nieco dalszy ciąg historii Fürstenhofu zdradzę, że ten punkt był powtarzany w każdej kolejnej umowie z każdym kolejnym dzierżawcą. Rok później (1900), też w czerwcu, Günther wziął w dzierżawę jeszcze jedną działkę, już mniejszą, bo liczącą niecały hektar.
2 komentarze. Dodaj komentarz
Jeśli chodzi o pochodzenie tego kompleksu restauracyjnego tj jego datowanie to z mapy którą załączam z 1877r wynika, że na tym miejscu znajduje sie budynek a konkretnie 2 budynki. Z mapy wynika że istniejący obecnie budynek pod adresem nr 4 już wtedy istniał tj w roku 1877. Natomiast sama restauracja nie istniała wówczas gdyż nie jest ona oznaczona na mapie. Została ona prawdopodobnie wybudowana na fundamentach tego nieistniejącego budynku pod adresem 2 który musiał być bliźniaczo podobny do tego istniejącego do dzisiaj pod nr 4. Stad ta data 1877 pod fundamentami mogła zostać przeniesiona lub pozostała po prostu. w zał. mapa z 1877 z fragmentem zabudowań w tym miejscu.
https://maps.arcanum.com/en/map/europe-19century-secondsurvey/?bbox=2110466.253934936%2C6485071.411158789%2C2115011.86846077%2C6486793.63295234&layers=here-aerial%2C158%2C164
Wspomniane budynki są lepiej widoczne na mapie z 1883 roku – „Specialkarte der Oberschlesischen Bergeviere unter Angabe der Lage der verliehenen Bergwerke” w skali 1:10000. Dostępne na stronach ORSIP. Ja jednak mam swoją teorię, że obecna data 1877 na budynku powstała odtwórczo podczas któregoś remontu i i stary nieczytelny napis „1899” odcyfrowano jako „1877”, to tylko mój domysł.