Przegląd prasy sprzed lat jest chyba najlepszym sposobem na potwierdzenie znanego faktu, że wszystko już było – szczególnie gdy chodzi o zdarzenia kryminalne i nieszczęśliwe wypadki.
Zanim zatem przygotuję kolejny tekst o Fürstenhofie – proponuję szybki rzut oka na różne historie spod znaku telefonu alarmowego 112, jakie miały miejsce w naszej Ligocie.

Sporo było wypadków na torach. Niektóre kończyły się dobrze, inne nie. Pod koniec maja 1925 r. na stacji w Ligocie pod pociąg wpadła dziewczyna; na szczęście lokomotywę szybko zatrzymano
i kobietę uratowano. Nie udało się uratować robotnika Józefa Widery, który w kwietniu 1928 r. wszedł prosto pod parowóz i zginął na miejscu. Pod koniec tego roku lokomotywa wciągnęła ślusarza Jana Matlocha, pracownika parowozowni w Ligocie. Mężczyzna stracił nogę i z ciężkimi obrażeniami został odwieziony do szpitala. W lutowej mgle 1936 r. śmierć dosięgła dróżnika Alojzego Mnicha, który najprawdopodobniej nie zauważył zbliżającej się lokomotywy; ciało znaleziono nad ranem, z czego wniosek, że i maszynista nie wiedział, że doszło do tragicznego wypadku. Pod koniec sierpnia 1926 r. na dworcu pociąg przejechał Alojzego Mamoka z Murcek, bo przechodził on przez tory.


Ponieważ sto i trochę więcej lat temu w Ligocie było więcej różnych akwenów (zwłaszcza przy zakładach przemysłowych), niemało było i topielców. Na początku lipca 1936 r.
w stawie Gasza (nie mam pojęcia, gdzie to) utopił się nieumiejący pływać młody robotnik rolny. W połowie sierpnia 1933 r. w stawie przy fabryce farb utonął ośmioletni Edek i mało brakowało, a dwa tygodnie później w Ligocie wydarzyłaby się podobna tragedia. W bliżej nieokreślonym stawie topił się dwuletni syn Nepomucena Wielebskiego, ale zauważył to dzielny ośmioletni Staś, który ruszył na pomoc i uratował małego.











